Het bericht Spiegelbeeld verscheen eerst op Motivational speaker | Jelle Lugten.

Het bericht Burnout Boy verscheen eerst op Motivational speaker | Jelle Lugten.

Dit is een voorbeeld van hoe ik op Curaçao blij was om weer adem te kunnen halen. Pas in echte nood gaan de bellen rinkelen en neem ik wanneer de mogelijkheid zich voordoet een diepe en volledige teug adem.
Maar als die nood er niet is haal je ongemerkt vaak op een verkeerde manier adem, ook ik. Te kort of onregelmatig. En voor een optimale fitheid en balans beginnen we bij het begin, de ademhaling. Een gezonde baby heeft bij geboorte direct een buikademhaling zonder erover na te denken echter, weten wij ons dit automatisme weer af te leren door overprikkeling. Een constante “flight, fight modus” die aan staat.

Als ik terugdenk aan succesmomenten tijdens het sporten dan kom ik elke keer weer tot de conclusie; ademhaling en houding waren optimaal. Bij cardiovasculaire trainingen maak ik met regelmaat de vergelijking met meditatie, je bent je bewust van acties die automatisch gedaan worden door je lichaam (parasympathische zenuwstelsel).

Waar let ik dan op bij een goede ademhaling? Hoe voelt een goede ademhaling en hoe voelt een slechte? Hier een voorbeeld waaruit je een groot deel van deze vragen kan beantwoorden:

Ik zit op een bankje in het park. Ik kijk op van mijn boek en kijk naar links. Op een afstandje zie ik een man mijn richting op rennen. Hij is lekker sportief bezig! Terwijl hij nadert zie ik echter steeds meer dingen die het hardlopen voor hem waarschijnlijk helemaal niet zo lekker maken.

80 meter. Zijn schouders heeft hij hoog opgetrokken.
Ontspan je schouders, nek en armen tijdens het lopen, de spanning die je anders veroorzaakt zorgt voor een veel minder comfortabel gevoel van lopen.

70 meter. Zijn armen gaan bijna niet heen en weer.
Gebruik je lichaam om een goede techniek te ondersteunen. Hardlopen is een dynamische beweging waar heel je lichaam samenwerkt. Als je je armen sneller beweegt gaat het tempo van je benen mee, als je je armen een grotere zwaai laat maken motiveer je ook volledige pas.

50 meter. Zijn schouders zijn naar gebogen.
Geef je longen de ruimte. Wanneer je schouders naar voren hangen dan vernauw je de ruimte van ontspannen ademhaling.

30 meter. Zijn ademhaling maakt herrie.
Het vorige punt is de reden waarom hij waarschijnlijk herrie maakt tijdens het ademen. Als je flink ademt hoor je dat natuurlijk, maar let erop dat het niet klinkt alsof je een luchtbed oppompt dat lek is. Je spant dan vaak je nekspieren aan in de hoop meer zuurstof binnen te krijgen, deze aanpassing zorgt er vaak juist voor dat je je luchtpijp vernauwt en je stembanden een hindernis vormen voor een vloeiende stroom van lucht naar je longen toe.

10 meter. Zijn ademhaling is onregelmatig.
Werk aan de winkel!

Neem tijdens je warming up even de tijd om een goede rechte houding aan te nemen en haal bewust drie teugen maximaal adem, gooi je longen vol met zuurstof! Je kan ook de 16 seconden meditatie toepassen; 4 seconden inademen, 4 seconden vasthouden, 4 seconden uitademen, 4 seconden vasthouden. Zet tijdens de training een wekkertje aan die om de zoveel tijd gaat piepen, dat is het moment dat je de checkpoints een voor een weer even af gaat.

Verlies het bewustzijn van je ademhaling nooit uit het oog. Het is niet een principe van trainen en je kan het. Als sporter lukt het mij soms ook gewoonweg niet ondanks dat ik het probeer. Hiervoor is je mentale fitheid en focus nodig.

Uiteindelijk leren wij onszelf onbewust een verkeerde manier van ademhaling aan door teveel prikkels en stress.

1. Onbewust onbekwaam
2. Bewust onbekwaam
3. Bewust bekwaam
4. Onbewust bekwaam

Je kan weer naar de basis waar je niet meer op hoeft te letten en alles automatisch gaat, onbewust bekwaam, net als toen je baby was.

Kort geleden las ik een boek (What doesn’t kill us, Scott Carney) van een kritische journalist die de grenzen van het menselijke lichaam en ook die van zichzelf heeft onderzocht. Conclusie: “Just breathe and go with the flow.”

Het bericht Adem als een baby verscheen eerst op Motivational speaker | Jelle Lugten.

Voor iedereen die dit laatste stukje erotisch getint vindt en aan Jambert moet denken:

Twee maanden lang heb ik vanuit een goede vorm verder toegeleefd naar dit moment. Specifieker op mijn eten letten; maca in mijn havermoutpap, een dubbele bak campingkoffie en een scoopje L-citrulline in de bidon was het recept deze ochtend. Even laten zakken, campingtoilet bonjouren, yoga en zitmeditatie voor 40min en op naar die pukkel van 5km.

De benen voelen als 14 jaar geleden (holy moly dat is een tijd terug). De dag voor het NK tijdrijden bij de junioren. De haargrens kruipt omhoog, maar Pantani-kaalheid nog lang niet, (kom ik later op terug). Top, de benen draaien op auto-pilot een flink mes weg. Een goede prestatie wordt bij mij niet gehaald met “alleen” superbenen. De rest moet ook super zijn en dat merk ik pas tijdens de inspanning.

Aangekomen ontdoe ik mijzelf en de fiets van al het overbodige gewicht; bidons eraf, fietsbel (vd Decathlon = minus 3kg) eraf, zadeltasje en pompje weg. Banden 7.3 voor 7.5 achter, voel ik mij goed bij. Ik trek mijn zweetshirt uit en doe mijn lichte shirtje weer aan. Ik draai de Boa-sluiting van mijn schoenen nog iets harder om mijn patatzak-vormige voeten. Bril af en nog een fopslokje (slok die eigenlijk niet telt) uit de bidon.

Start. Met een vaartje sla ik rechtsaf de klim op. Het is begonnen. De eerste bocht naar rechts meteen even herzitten naar de normalere snelheid die Uglas mij opdraagt. Met kilometer 1 krijg je op de Uglas altijd de deksel op je neus. Au. Regel 1; blijf op het buitenblad. Regel 2; niet teveel nadenken.

Na de eerste 2,5 kilometer komt er een herkenbaar recht stuk. Vol in de zon. Ik kijk op mijn teller en ik zie 16sec staan. (Ik denk dat ik achter lig, maar waarschijnlijk keek ik al zo scheel dat ik het minnetje niet zag staan).

Ik herken hem nog van de verkenning eergisteren en de verkenning van 15 jaar geleden. De Uglas heeft zich in mijn mentale en fysieke gestel gevestigd. Er staan twee bonusbomen (manipulatieve bomen incl. schaduw plus koelte die te kort zal duren) in het midden van dit stuk. Een goede opdeling anders is het mentaal een hel.

Alleen de gedachten aan dit rechte stuk laat mij al afzien. En nu schakel ik mijn meditatie-skills in die ik de afgelopen 2 jaar doe. Leef in het moment en let op je ademhaling. In het laatste stukje schaduw voor dit rechte stuk kan ik in het moment au zeggen en 1 seconde later hetzelfde, lekker makkelijk. Wat betreft de ademhaling hou ik wel echt een mooi diep ritme aan. Een ritme dat zich ook voordoet als ik in vorm ben. Nu kan ik het naar mijn idee meer sturen. Ademhaling is alles, helemaal op de Col d’Uglas.

Bocht naar links, volgende stuk. Zal ik gaan staan? Nee, nog 2km te gaan. Na staan is het risico op instorten te groot. Vanaf de laatste kilometer is het “veilig” om alle gashendels open te trekken. Ik laat een boer, ik voel misselijkheid opkomen, de pijn wil mijn lichaam de opdracht geven een inefficiënte houding aan te nemen; schouders krampachtig omhoog, grimmas op mijn gezicht en een aritmischer paniekerige ademhaling. Geestelijk weet ik het nog net allemaal op de rit te houden. Ik kijk op mijn teller. Nog 1km.

Nu had ik in mijn hoofd in de laatste kilometer a la Pantani het af te maken. Handen onder in de beugel en ongestraft vol gas kunnen afmaken met de lactaatbeker reeds tot de nok gevuld. Dit lukt niet bedenk ik mij meteen; ik ben geen Italiaanse klimmer met een kale kop die 57 kilo weegt. Ik ben een Hollandse ex-renner met blond haar van 73 kilo. Ik blijf zitten.

Duwen trekken duwen trekken. Alle spieren die ik nog enigsinds kan aansturen spreek ik nu aan, inclusief schouders en grimmas. Denken dat je op de vlucht bent voor iets engs werkt bij mij redelijk goed, T-rex uit Jurassic Park bijv of een Twentse moeder die heel hard om Bumbadoekjes schreeuwt (jeugdsentiment/pre-jeugdsentiment).
De laatste 300 meter. Verschrikkelijk maar aan de andere kant zo mooi, je bent er net zo bijna wel als dat je er bijna niet bent.

In de laatste 150 meter is de top en het bordje te zien. Nog een keer alles geven, wat inhoudt een zelfde tempo vasthouden. 3… 2.. 1 en tsjak! Ik passeer de finish en mijn Wahoo Element fietscomputer krijst het uit van geluk. Er verschijnt een kroon op het gameboy schermpje!! Ik heb de kom!! Van 12:48 naar 12:27 en daarmee met 21 seconden aangescherpt.

John en Vera wachten mij op bovenop de klim. De eigenaren van camping Beau Rivage in Cardet waar ik 15 jaar geleden al was op een van de mooiste vakanties ever. Zij waren er toen en nu bij. Sommige dingen en mensen veranderen niet, en dat is maar goed ook. Dankjewel Vera en John, deze is voor jullie.

Groetjes Jelle

Het bericht De col d’Uglas verscheen eerst op Motivational speaker | Jelle Lugten.

Ik schrijf een blog over de tijd, omdat het vaak in mijn gedachten is.
Als Personal Trainer zie ik dat tijd een belangrijke rol speelt in fitheid en sport.
Soms vergeten we dat verandering of vooruitgang tijd nodig heeft.
Uit eigen ervaring weet ik: wie geen tijd neemt, botst al snel op disbalans of blessures.
Ik heb de tijd, dus schrijf ik deze blog — misschien is het meer een gedicht.
De tijd zal het leren.

In 2017 liep ik de Rotterdam Marathon in 2 uur en 53 minuten. Een prachtige tijd.
De intervallen in mijn spinninglessen duren vaak 30 seconden. Een pittige tijd.
Negen jaar geleden werd ik Nederlands Kampioen tijdrijden. Lang geleden.
Mijn langste relatie duurde negen maanden. Lang genoeg.
Mijn lievelingsgetal is acht, dat op zijn kant voor oneindigheid staat.

De klok tikt.
Bepaalt die de tijd?
Of bepaalt de tijd dat de klok tikt?

Ik ben 26 jaar.
Bepaalt de tijd dat?
Of de mens die de tijd vatbaar probeert te maken?

Wat zonder tijd?
Tijd geeft waarde,
in goede en kwade zin.

Een tijdrit zonder tijd heeft geen waarde.
Een relatie zonder tijd heeft geen opbouw.
Een geschiedenis zonder tijd kent geen begin of einde.

Wat als tijd een persoon was?
Zou de tijd dan nog tijd voor zichzelf hebben,
of altijd bezig zijn met tijd schenken aan iedereen?
Zou de tijd een vrouw of een man zijn?
En als de tijd een persoon is, willen we dan liever een man of een vrouw?
Zien we de onaantastbaarheid van de tijd als een strenge dictator,
of als een lieve, beeldschone prin(ses)?

Omdat de tijd zo absoluut is, heeft hij nooit spijt.
De tijd doet slechts één ding:
tijd zijn.
Elk moment.
Elke dag.

Dank je voor jouw tijd.
Of bedank de tijd dat hij/zij/het die aan jou schonk.

Een interessant boek wat ik naar aanleiding van deze blog heb gelezen, “Stil de tijd, Joke J. Hermsen, 2009.”

Het bericht De tijd heeft alles maar niet alles heeft de tijd verscheen eerst op Motivational speaker | Jelle Lugten.

Vandaag heb ik een inspanningstest, iets waar ik altijd ontzettend tegenop zie. Bij een inspanningstest zit je op een fiets en wordt steeds wat weerstand toegevoegd. Je moet 90 omwentelingen per minuut aanhouden, en door de toenemende weerstand wordt het dus steeds en steeds moeilijker om dat beentempo vol te houden.

Resultaten van een inspanningstest liegen nooit. Door een inspanningstest zie je waar je grenzen liggen. En natuurlijk: het liefst wil ik geen grenzen hebben. Als ik iets wil dan moet dat kunnen en moet er niet iets zijn als een lichamelijke grens.

Tot de zwarte sneeuw

Mijn moeder garandeerde me die ochtend dat er echt nog maar heel weinig files zijn rond negen uur. Maar uiteraard stond ik op de heenweg naar Medisch centrum Haaglanden in een mooie file. Niet vooruit te branden. En als ik ergens niet tegen kan is het geen vooruitgang. Ik rijd liever om dan dat ik stilsta in een file.

Door de lange file ben ik wel lekker opgefokt, ik sta op springen om mezelf stuk te fietsen. Maar eerst moeten er wat lichamelijke dingen opgemeten worden, zoals lengte, gewicht en lichaamsvet. Zodra het lichaam is opgemeten, kan ik op de wetenschappelijke fiets gaan zitten. Allerlei draden worden aan mijn lichaam vastgeplakt, zodat straks tijdens mijn inspanning al mijn lichamelijke spartelingen te zien zijn.

De test wordt voorbereid. De dokter zet de monitor met alle gegevens van mijn lichaam pal voor mijn neus. “Zet hem asjeblieft uit mijn zicht” zeg ik. Ik wil niet zien dat ik bijna aan mijn limiet zit, of dat ik al kan zien dat ik voor mijn gevoel voldoende heb gepresteerd. Ik zal niet uit mezelf stoppen met trappen, ik ga door tot ik zwarte sneeuw zie.

Hij draait de monitor weg, ik blij.

Floor en Sjaan

De inspanningstest begint, eerst met heel weinig weerstand. No problemo.

En zo gaat er steeds iets meer weerstand bij zonder dat mijn hoofd “stop!” roept. Maar ja, op een gegeven moment komt het gevoel dat er echt steeds een schepje weerstand bij komt. Heel irritant, dag lekker tempootje.

Ik zit nu op de 400 watt zegt de dokter, erg zwaar en een deel van mijn hersens zegt; stop maar, goed gedaan. Maar, een ander stukje zegt; nooit van me leven stop ik, ik ga door tot ik van de fiets val.

Er komt wat weerstand bij, het gevecht in mijn hoofd word steeds heviger. Het lijkt wel een worstelpartij tussen “Sjaan goed gedaan” en “Floor ga door”. Floor wint nog met overmacht. Het zweet gutst uit m’n lichaam. Ik ga door, een goede test betekent veel voor me.

De dokter moedigt me aan; ‘goed zo Jelle, gaat lekker zo!’ Mooi die aanmoedigingen, maar…mijn lichaam staat in de fik.

Hij drukt op een knop..een teken dat er weer wat weerstand bijkomt , ronde 2 tussen Sjaan en Floor. Sjaan komt terug en heeft eigenlijk de overhand in deze partij. Floor weet haar toch op het allerlaatste moment onderuit te halen en wint. Goed gedaan.

Nog een schepje erboven op.. ‘Au, Au , Au’ is het enige wat mijn lichaam doorgeeft, echt kappen nou anders gaat het lichaam stuk. Maar in de laatste minuten wordt het verschil gemaakt. Kampioen of pannenkoek. Ik moet dit wattage 1 minuut volhouden, maar na 15 sec begin ik al sneeuw te zien. Niks aan de hand, pas als de sneeuw zwart wordt is het over.

De dokter telt af hoeveel seconde de minuut nog duurt.  ‘Nog 15 seconden Jelle goed zo!….. (gevoelsmatig kwartier later) …Jaja, nog maar 10…3.2.1 En weer wat erbij!’

Maar dit is de limiet. In de laatste 15 seconden begon de sneeuw al zwart te zien.  De benen werden niet meer goed aangestuurd vanuit de bovenkamer, ze begonnen te zwabberen, ook de omwentelingenteller werd steeds vager.

Feit, Sjaan wint uiteindelijk altijd in een worstelpartij.

Weg bij dit rare lichaam

De weerstand gaat eraf, ik hap naar lucht. M’n hart wil verhuizen, weg bij dit rare lichaam dat zichzelf uitwringt als een washandje.

‘En? Hoe ging die?’ vraag ik. ‘Errug netjes’ zegt de dokter, maar ik weet nog van niks want ik had de monitor niet voor me.

Hij vertelt me dat ik 475 watt heb getrapt.. 50 meer dan vorig jaar. Met een gewicht van iets meer dan 65 kilo kom ik uit op een kilowattage van 7.3!

Mijn doelstelling was tussen de 6.8 en 7 dus dit is erg goed gelukt.

Nog even een plasje in een potje en bloedprikken..

Mijn lichaam staat op een papiertje.

Het bericht Mijn lichaam op een papiertje verscheen eerst op Motivational speaker | Jelle Lugten.

Een lopersknie. Dat is de blessure die ik had opgelopen. Het klinkt redelijk positief met de woorden ‘lopen’ en ‘knie’ maar niks bleek minder waar. Bij mij voelde het alsof de buitenzijde van mijn knie bij het neerkomen een ijsknietje kreeg, of voor degene die dat niet kennen, je kleine teen tegen een tafelpoot stoten. De pijn verbijten heeft geen zin meer.

Daar zat ik op de bank bij de arts. Ze liet mij wat oefeningen uitvoeren en met een gepassioneerde blik in haar ogen zei ze; ‘Ja, dat is een duidelijke lopersknie’. Met een hand en een lach gedag gezegd en doorverwezen naar de fysio.

Ik sta in een kleine zaal speciaal ingericht om klanten hun oefening te laten doen. De fysio die twee koppen groter is heeft mij instructies gegeven over welke oefening ik mag gaan doen. Allen met het doel om het herstel te bevorderen en in de toekomst dezelfde blessure te voorkomen.

Met twee gewichten in mijn handen sta ik recht voor een strook voor mijn oefening, ik til mijn knie naar een hoek van 90 graden voor mij, ik zoek naar balans. Vervolgens probeer ik mijn voet goed ver vooruit te zetten, als ik eenmaal op mijn laagst punt zit raakt de knie van mijn achterste been bijna de grond. Mijn bekken moeten horizontaal blijven en daarvoor moet ik geconcentreerd blijven en mijn buikspieren aanspannen. Ik span mijn billen aan en breng mijzelf weer in een rechte positie, andere been voor.

En zo vervolg ik mijn weg, deze oefening heet de lunge. Een scala aan oefening gedaan en ook rekoefeningen kwamen aan bod.

De pijn verdween, maar ik blijf een spanning aan de zijkant van mijn knie voelen. Ik heb er nu 4 maanden op zitten nadat de mensen op soia hadden geproost op de machtsovername van mijn lichaam. Door de jaren ervaring zegt mijn voorgevoel nu dat als ik weer begin ik in dezelfde spiraal rechtstreek naar dezelfde blessure zal toe rennen.

Met een vriend van mij raakte ik erover aan de praat, hij had eenzelfde blessure gehad. ‘Dry-needling’ zag hij als zijn redding.

Met Dry-needling prikt een bevoegde (vaak fysio) met dunne naaldjes door je huid recht naar het betreffende spiertje. Wanneer deze naaldpunt eenmaal is aangekomen bij de spier reageert deze schokkend vanuit de zenuw, dit ging bij mij gepaard met ongemakkelijke pijnscheuten. De fysio beweegt de naald voorzichtig heen en weer om de reactie van de zenuw verder te stimuleren. De reactie is in het begin het heftigste en neemt naarmate de duur van de prikkeling af tot het uiteindelijk helemaal uitgedoofd is.

Wat er precies gebeurt weet ik nog niet maar de fysio geeft aan dat de spier vanuit neurologisch opzicht nu ‘gereset’ zou zijn. ‘Gereset’ wat nou gereset? Ik ben toch geen terminator of dat jochie van Artificial Intelligence? Ik loop terug naar het station, jawel, weer met een manke poot.

De fysio had dit echter voorspeld en ook dat ik deze avond waarschijnlijk vermoeid zou zijn. Uitgeteld lag ik op de bank. De volgende dag nog een licht gevoel van spierpijn in mijn linker bovenbeen en linkerbil, de coördinaten waar de naald hun tijdelijke verblijfplaats onder mijn opperhuid hadden gevonden.

Maar wat voelde ik de dagen erna? De spanning die tegen de zijkant van mijn knie drukte nam in vlagen steeds meer af. Sessie twee en drie gehad en de reacties van de spieren worden steeds minder heftig en de spanning blijft afnemen.

Ik heb een zeer goed gevoel bij deze, voor mij, nieuwe manier van behandeling. Ik stel mijn hele marathon in Eindhoven op 8 oktober 2017 bij naar de halve marathon. Vervolgens komt op zondag 12 maart de City Pier City loop (halve marathon) aan bod om uiteindelijk toe te werken naar de hele marathon van Rotterdam op 8 april 2018.

En dit zonder manke poot, vraag ik aan mijn lichaam, dat uiteindelijk alles voor het zeggen heeft.

Het bericht Zo voelt mijn lopersknie verscheen eerst op Motivational speaker | Jelle Lugten.

Het bericht Column Procycling verscheen eerst op Motivational speaker | Jelle Lugten.

Automatisme

Nagelbijten begint voornamelijk wanneer je zelf de controle verliest. Met een wedstrijd waar je niet weet of je gaat winnen. Met een toets waar je niet weet hoe moeilijk hij is. Of dat je een meisje leuk vindt en dat je niet zal weten hoe ze reageert als je het haar zegt.

Maak er bij mij maar een combinatie van. Ik zal in ieder geval geen controle meer hebben gehad en voor het eerst bracht ik mijn vingertoppen naar mijn tanden en beet de eerste nagel af. Door dit te doen voelde ik mij waarschijnlijk onbewust beter, anders was ik er niet mee doorgegaan.

Op een gegeven moment had ik het niet meer door dat ik mijn hand naar mijn mond bracht. Pas wanneer de hand weer naar beneden zakte besefte ik dat er weer een stuk nagel gesneuveld was. Kortom, het was een automatisme geworden.

Wanneer het ging bloeden

Met alle sporten die ik vroeger heb beoefend kwamen altijd spanningen en zenuwen bij kijken. Een goede motivatie om de nagels verder lekker af te kluiven. Eerst was het “normaal” bijten. De nagels zagen er kort uit maar niet verschroeid.

In de loop der jaren werd het bijten steeds erger. Pas als het dan ging bloeden stopte ik met bijten. Met het bijten tot bloedens toe was maar kort. Want wanneer het ging bloeden deed het pijn. Met je vingers ben je de hele dag bezig en pijn is niet fijn.

vel

Dag in dag uit bleven mijn nagels gekortwiekt door mijn gebit. Tot het nét niet ging bloeden, dan pas stopte ik en ging door op de volgende nagel.

Uiteindelijk waren de nagels ook op dus dat ging vervelen. Oplossing: het vel om de nagels. Daar kan je ook op bijten! En zo konden ook de stukjes huid om de nagels hun koffers pakken. Wanneer ik dan lang in bad was geweest werd de huid wat rompelig en kon je goed zien hoe afgeslacht de vingertoppen wel niet waren.

Anti-bite

‘Nu wil ik stoppen.’ Het spul dat anti-bite heette smeerde ik op mijn nagels. Een soort nagellak. Maar dan zonder kleurtje en met een gore bittere smaak. Tuurlijk, lekker was het niet. Echter, wanneer er een stukje vel of nagel uitstak moest die er toch af. Lekker of niet, weg ging hij.

Pas toen ik las dat er een stof in de anti-bite zat die niet gezond was en zelfs het risico op kanker vergrootte ben ik gestopt. 1 week om precies te zijn. Toen geen anti-bite meer gesmeerd en de nagels werden weer afgeslacht.

Tijdig gestopt

2 jaar terug heb ik weer even lange gezonde nagels gehad. Maar dat was geen goede reden. Wanneer je in coma ligt doen zelfs de hardnekkigste automatismen niet meer mee.

Toen beloofd nooit meer te zullen bijten. Maar al snel… ‘Hé, daar zit een randje.’ ‘Ai, een stukje nagel.’ ‘Hm, dat stukje vel zit in de weg.’ En hap, hap, hap de nagelbijter was weer teruggekeerd.

Nu definitief

Een aantal maanden terug zei iemand de zin tegen mij die mij heeft doen stoppen met bijten. 1 zinnetje. Dat het zo simpel kon zijn.

‘ Wanneer je niet kan stoppen met nagelbijten kan je ook geen professioneel wielrenner worden.’

Vincent, de trainer bij de wielerploeg Cofidis was verantwoordelijk voor deze zin.

‘ Maar dat is helemaal niet waar’ was mijn antwoord.

‘Nee, misschien is het niet waar. Maar elke keer als je wilt bijten bedenk je deze zin.’

Dus aan alle nagelbijters. Wil je stoppen?

Bedenk iets wat je het allerliefst wilt in je leven en elke keer dat je wilt bijten moet je gewoon denken dat dit niet zal lukken wanneer je bijt.

Argwanende vingertoppen

Elke vingernagel kijkt me nog met argwaan aan. Ze krijgen het daglicht voor het eerst in lange tijd weer te zien. Eindelijk word er niet meer met hakbijlen naar ze gegooid als ze hun huisje uit gaan.

Vandaag bracht ik mijn hand weer richting mijn hoofd. Jeuk aan mijn neus was de reden. Wanneer ik mijn hand weer liet zakken stond op elk vingertopje een beetje zweet…

Het bericht Argwanende nagels verscheen eerst op Motivational speaker | Jelle Lugten.

Kronkelende voorbereiding

Gisteren bij aankomst was er niet direct een kamer voor mij beschikbaar. Vanwege noodgevallen maar ook omdat het gewoon slecht gecommuniceerd werd. Het vertrouwen zakte toch meteen een eindje. Met de gedachte : ‘ Maakt niet uit, het gaat om de operatie die goed is’. Ga ik naar bed.

In het begin het gevoel dat ik zo in slaap zou vallen. Maar al snel begint het toch te kronkelen in mijn gedachten. Spanning ervoor, angst en geen eigen controle tijdens, en de vreugde die ik zal hebben erna. (als het goed is gegaan.)

Volgens mij 2x 2 uurtjes geslapen. Maar werd net als voor een wedstrijd met de juiste spanning wakker. Ik had de operatie al vergeleken met de belangrijkste koers dit jaar. Nou dat bleek. Het lichaam stond scherp, alleen ledematen en hoofd waren bruin. De rest melkfles. Buiten de huid die niet in balans was met 2 verschillende kleuren voelde het in mijn lichaam wel goed in balans.

Denk toch ook dat wanneer je “in vorm” een zware operatie(koers) ondergaat. Dat je lichaam daar dus ook sneller van hersteld.

5 september, nudisten-Zorro.

7 uur gaat de wekker op mijn mobiel. Opstaan, douchen, niks eten want moet nuchter op de operatietafel liggen.

Om half 8 komt een meisjes met alles wat ik nodig heb langs. Jodium om mijzelf schoon te schrobben. En een operatiejasje die je kon dichtknopen. Normaal zitten sluitingen van kleding aan de voorkant. Dus ik doe hem aan met knoopjes aan de voorkant. Voor de rest moet alles eronder uit. Naakt dus.

Wanneer ik het jasje aan heb begin ik meteen te twijfelen. Aan de achterkant is het jasje erg lang. En aan de voorkant hangt mijn lasso er zichtbaar bij. Kortom een soort van nudisten-Zorro.

Toevallig loopt er een verpleegster langs mijn kamer en ziet in een glimp meteen dat ik het niet goed heb. Andersom! Oh, merci! Dat gedaan en ik word op mijn bed verplaatst.

Wat gangen en liften later komen we aan in een kamertje. Mijn vragenlijstje aan Dr. Bronsard had ik helemaal voorbereid. Shit, nu kan ik die vragen niet stellen…

Narcose

Net voor ik de operatiekamer word ingereden komt hij echter rustig even bij mij staan. Wel al helemaal in pak met mondkapje en muts op maar hij neemt alle tijd om de vragen goed te beantwoorden.

De belangrijkste: Uw komt in de buurt van zenuwen, kan er echt helemaal niks misgaan?’

‘Nee, de materialen zitten om je ruggengraat heen, niet erin. 0% kans op fout gaan.’ Mooi dat even te horen. ‘Dus zodra ik weer wakker word kan ik meteen weer alles bewegen? ‘ ‘Ja’.

Mijn hartslag zie ik meteen een eindje dalen op de monitor. Van 60 naar 40. Ik ben gerustgesteld. In de operatiekamer zie ik wat chirurgen met mondkapjes met elkaar praten en alles klaarmaken. Ik zit al met de gedachte dat ze me aangeven wanneer narcose gegeven wordt en dan moet tellen tot 10 en bij 4 al weg zal zijn.

Nou, bij mij was het anders. De kletsende jasjes met mondkap op was het laatste wat ik herinner. Volgens mij hebben ze het gewoon stiekem gegeven zodat ik het niet door zou hebben en dus gewoon in alle rust onder narcose zou gaan. Nou dat is gelukt.

Wakker worden

Langzaam word ik weer wakker uit een voor mij gevoel 100 jaar durende diepe slaap. Even ben ik wakker maar het lukt me gewoon niet mijn ogen open te houden. Net als mijn oogleden weer naar beneden ploffen schiet me meteen iets te binnen. Benen checken! Of ze goed bewegen en aanvoelen. Ja, zoals gezegd helemaal prima. 1 seconde een grote lach op mijn gezicht. Plof! De oogleden houden het niet meer.

Zodra de narcose steeds meer uitgewerkt is lig ik in de uitslaapkamer met een goddelijk gevoel. Lig heerlijk op mijn rug en heb nergens last van. ‘Ik kan zo weer op de fiets stappen!’ is mijn gedachte.  Helaas verdwijnt mijn god-modus al snel want de medicijnen laten het nu ook langzaam afweten met het blokkeren van alle pijn.

‘Makkelijk ‘

Ik word de uitslaapkamer uitgereden. Net voor ik de kamer uit ben komt Dr. Bronsard nog even naast mijn bed staan. ‘Was het makkelijk?’ vraag ik. ‘ Ja, voor mij wel. Altijd fijn, iemand opereren die geen overbodig vet in de weg heeft zitten’ En hij geeft me een zakje met het hekwerk dat in de rug zat voor anderhalf jaar. ‘Heb het alleen bij de bevestiging punten weer opengemaakt zoals je vroeg’ ‘Merci beaucoup’

Het is niet zoals ik dacht dat ik alleen een grote gehechte snee heb. Nee, ook 2 drains  in de rug voor het afvoeren van het wondvocht en overtollig bloed. En nu voel ik het goed, op mijn rug liggen is niet meer zo goddelijk als in het begin…

2 dagen later

Nu 2 dagen na de operatie op 7 september voelt het snel steeds beter en minder pijnlijk. Wel krijg ik nog regelmatig medicatie tegen de pijn. Het overtollige bloed en wondvocht loopt niet meer in de potjes vanuit mijn rug. Dus vandaag worden de drains uit mijn rug gehaald. En dan ben ik letterlijk weer vrij van alle infusen en kan ik weer draaien in mijn bed zonder op te hoeven letten. (je beweegt veel in je slaap).

Eigen check

Nu de pijn ook steeds minder word begin ik ook te checken of ik al verschil voel.

Het eerste ding. Longen weer helemaal vullen met lucht. Neem een flinke teug adem en voel het punt waar ik eerst niet meer verder kon met ademen. Nu trekt het wel een beetje door de hechtingen maar ik heb weer voor het eerst een volle teug adem kunnen halen.

De bovenste buikspieren zijn na het ongeluk nooit helemaal hersteld. Nu merk ik wel dat er heel langzaam weer steeds meer gevoel zoals het was bijkomt.

Buiten deze dingen die ik meteen merk heb ik wel nog steeds het gevoel of de objecten in mijn rug zitten. Alsof je een bril of helm op hebt en die ongemerkt afzet, dan heb je soms nog steeds het gevoel dat hij er zit.

Spondylodese

De 2 objecten in de rug. Ook spondylodese genoemd, heb ik nu zelf goed kunnen bekijken. 4 echte bazen van schroeven. Mijn keukenkastje zou er angst voor hebben. De lengte had ik me wel zo voorgesteld maar de dikte had ik niet zo verwacht. En dat blijft wel vastzitten in een wervel, dat is zeker.

Verder aan de andere kant zitten 4 haakjes. Die toch venijnig scherp zijn. Mooi zo, botte haken willen we niet.

Maar dan het opvallendste wat ik niet wist. Ik had altijd gedacht dat de 2 stangen een beetje meegaven. Maar dat is dus totaal niet zo. Het is gewoon puur titanium en het buigt geen millimeter.

Tot nu toe gaat het herstel sneller dan ik dacht. En ook wakker worden uit narcose was minder erg dan ik van sommige mensen had gehoord. Gisteren (6 sept) voor het eerst weer een stukje gelopen. Rustig lopen was te doen. Maar bij de trap toch even mijn eigenwijze hoofd niet gevolgd en de lift genomen.

Die kan morgen naar huis 

1 dag na de operatie vroeg ik of ik een stuk mocht wandelen door het ziekenhuis. Bewegen is helemaal niet slecht als je de rest van de dag op bed ligt. De eerste keer natuurlijk wel met begeleiding, maar al snel gaat dat goed. Dus 1 dagje na het mooie snijwerk in de rug loop ik rustig door het ziekenhuis met m’n 2 potten bloed die nog aan de drains vastzaten. ‘Die kan morgen naar huis’ hoorde ik wat artsen zeggen.

Erg mooi dat ik in staat ben rustig te wandelen. Maar ik voel goed aan dat terug naar huis nog teveel van het goede is. Ik kom op het idee iets minder positief over te komen. ‘Gaat het goed?’ mua, soms wel soms niet. Maar al snel hoef ik mijn ‘aanstel-antwoord’ niet meer te gebruiken.

Interval slapen

Na 2 nachten van “interval” dutjes door de drains die zorgen dat lekker draaien een hele taak word. Word er gekeken of er nog overtollig bloed/vocht in de potjes is bijgekomen. ‘zero, zero’ zegt de arts en de drains mogen er vandaag(7 sept) dus uit.

Begin van de middag komen 2 verpleegsters om ze eruit te trekken. Ik bereid me erop voor dat het zeer gaat doen. ‘inademen, uitademen’ zegt de verpleegster en ze trekt de eerste eruit. Het is gevoelig maar de grote pijn blijft uit. Merk wel dat de slang in de lengte langs beide wonden zit. Het voelt alsof er een slang van 20cm uit mijn rug kruipt. Dan de andere kant, slang 2 die eruit kruipt. Schoonmaken, verband erover en het is gedaan.

Misselijk

In de middag(7sept)  voel ik mij langzaam misselijk worden. Eerst gaat de misselijkheid weg wanneer ik lig maar op een gegeven moment komt het ook wanneer ik lig. Rest van de dag wat zakken gevuld met maaginhoud. En voor de rest alleen maar kapot in bed gelegen. Maar zodra ik voor mijn gevoel iets kon eten dan deed ik dat wel. Niks minder gemakkelijk dan overgeven en dat er niks uit je maag komt. En zeker als je hechtingen heb die gaan trekken.

Eerder ontslag 

Een dag later (8 sept) zijn de na-effecten van de narcose en morfine uitgewerkt. Alle misselijkheid is weg.

Meteen een paar keer hetzelfde rondje gelopen door het ziekenhuis. Nu neem ik wel de trap. De rug voelt goed genoeg. Na 20 minuten word ik toch een beetje minder stabiel en licht in het hoofd. Weer naar mijn kamer gegaan en op bed bijgekomen. Het lichte gevoel kwam door het verloren bloed door de operatie. Dat is normaal. Maar wel even rust nemen als je merkt dat het teveel word.

De hele dag heb ik ontzettende honger. Eet zo veel mogelijk maar nog geen half uur later heb ik alweer een hongerklop.

Op donderdag vertellen ze mij dat ik de dag erna naar huis mag. Voel me zeker nog niet top, maar ik lig graag in mijn eigen bed.  Zonder in het Frans vloekende oude dame en kermende motorrijder met gebroken knieschijf.

Vraag om raad

Ziekenhuis Saint Roch is een monumentaal gebouw en dat kan je zien aan versleten gangen en kamers. Daar winnen ze niet direct vertrouwen mee. Echter, wanneer een ziekenhuis in de wijde omtrek er niet meer uit komt in een erg geval dan is er 1 ding wat ze allemaal doen. Raad vragen aan ziekenhuis Saint Roch.

Nog 3 weken controle en hulp in het ziekenhuis van Aix. Daar worden de hechtingen eruit gehaald en dan een lekkere winter bij familie en vrienden die Nederlands praten.

Dan rustig weer beginnen met sporten. Eerst rustig op een mountainbike op de weg. Dan voor een periode kijken hoe hardlopen nu aanvoelt in de rug. Zodra het met hardlopen weer goed aanvoelt. Dan voorbereiding voor seizoen 2012.

1. Dromen zijn mooi, maar ze moeten geen droom blijven. Mijn droom werd even een nachtmerrie. Nu weer terug weten te buigen naar wat ik wil. Mijn doel.

2. Ooit zei ik; ‘zal er alles aan doen prof te worden. Maakt niet uit wat er op mijn pad komt. Zolang ik de mogelijkheid heb blijf ik doorgaan.’ Dat dit allemaal zou gebeuren was eigenlijk teveel van het goede. Maar tot nu toe leef ik de belofte goed na.

3. Maak zoveel mogelijk mee in je leven. Dit was niet leuk tijdens. Maar wanneer ik hier helemaal doorheen ben heeft het toch iets aan mijn leven toegevoegd.

4. Ik leef.

Het bericht Onder narcose verscheen eerst op Motivational speaker | Jelle Lugten.